31 Αυγούστου 2015

Μαθησιακά στιλ

Μπορεί να έχετε ακούσει τα μαθησιακά στιλ ή μαθησιακά προφίλ, μπορεί όχι. Στην Αμερική είναι δημοφιλή, εδώ δεν έχουν γίνει ακόμα της μόδας· τουλάχιστον όχι τόσο όσο στην Αμερική. Φλυαρώ τώρα και το σημαντικό είναι άλλο: τι είναι τα μαθησιακά στιλ; Υποτίθεται ότι κάθε άνθρωπος μαθαίνει με διαφορετικό τρόπο. Ο πιο γνωστός διαχωρισμός είναι ο εξής: υπάρχουν κάποιοι που μαθαίνουν κυρίως με την όραση (οπτικοί τύποι), κάποιοι κυρίως με την ακοή (ακουστικοί τύποι) και κάποιοι κυρίως με την κίνηση (κιναισθητικοί τύποι). Ο εκπαιδευτικός θα πρέπει να σεβαστεί αυτή την ιδιαιτερότητα και να παρουσιάζει κάθε πληροφορία με τον τρόπο που μαθαίνει καλύτερα ο μαθητής. Έτσι για τους οπτικούς τύπους πρέπει να το δείξει, για τους ακουστικούς τύπους πρέπει να το πει, ενώ τους κιναισθητικούς τύπους πρέπει να τους αναγκάσει να κινηθούν.

Αυτή η θεωρία φαίνεται λογική. Το μόνο πρόβλημα που έχει είναι ότι δεν την υποστηρίζει η επιστημονική έρευνα. Για κάποιους αυτό δεν είναι σοβαρό θέμα, πιστεύουν σωρηδόν αντιεπιστημονικές θεωρίες, αλλά για μένα είναι. 

Τα στοιχεία είναι πολλά. Παρακάτω παραθέτω δύο βίντεο. Το πρώτο ασχολείται εκτενώς με το θέμα αλλά δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους· το δεύτερο έχει. Δεν ασχολείται αποκλειστικά με τα μαθησιακά στιλ, αλλά τα αναφέρει.





Και αυτή η ιστοσελίδα περιέχει έρευνες που πιστοποιούν ότι τα μαθησιακά στιλ είναι μύθος. Ωστόσο, το πιο σημαντικό στοιχείο προέρχεται από τα 2 βιβλία του John Hattie (Visible Learning: A Synthesis of Over 800 Meta-Analyses Relating to AchievementVisible Learning for Teachers: Maximizing Impact on Learning). Και στα 2 αναφέρεται σύνθεση μετα-αναλύσεων η οποία δείχνει πως η επίδραση των μαθησιακών στιλ στην επίδοση των μαθητών είναι μηδενική.

Όταν είχα πρωτοδιαβάσει για αυτά είχα ενθουσιαστεί. Όταν πήγα να τα εφαρμόσω μου κόπηκε η όρεξη. Χρονοβόρα η προετοιμασία, περίπου τριπλάσια δουλειά, πολύπλοκος ο έλεγχος της τάξης. Τα παράτησα. Όχι δίχως τύψεις. Όταν κατάλαβα ότι δεν στέκουν μου έφυγαν οι τύψεις, μου ήρθε ο ενθουσιασμός. Ένας μύθος λιγότερος. Άντε να δούμε πότε θα φύγουν και οι υπόλοιποι.

18 Αυγούστου 2015

Τα βιντεοπαιχνίδια και ο ανθρώπινος εγκέφαλος

Μπορεί φέτος να έχω την τύχη να χρησιμοποιήσω βιντεοπαιχνίδια στην τάξη. Για να δούμε... το βίντεο πάντως είναι καλό.


9 Αυγούστου 2015

Αποχαιρετισμός

Μια μέρα μια μαθήτριά μου με πλησίασε και μου είπε: «Κύριε, δεν ξέρω να βρίσκω το μισό του 90...». Ήταν ένα ζωντανό κορίτσι, αδύνατο, με ίσα καστανά μαλλιά. Ασχολούνταν με πολεμικές τέχνες, αλλά δεν ήταν σκληρό παιδί. Σίγουρα δεν ήταν σκληρό παιδί. Ήταν παιδί που χρειαζόταν βοήθεια...

Στη Γλώσσα όμως ήταν άλλο πράγμα. Έγραφε καλύτερα από μένα. Ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά από το μάθημα. Είχα διαβάσει Ματσαγγούρα εκείνη την εποχή· μου έμαθε πως δε φτάνει. Με έμαθε πώς να γράφω, με έμαθε πώς να διδάσκω το γράψιμο. Ένα κορίτσι Πέμπτης Δημοτικού! Θυμάμαι ότι προσπαθούσα να καταλάβω τι έκανε κάθε φορά και έβγαινε ωραίο το κείμενο και στη συνέχεια το δίδασκα στους συμμαθητές της. Έπιασε. Στην Έκτη βελτιώθηκαν τα περισσότερα παιδιά, κάποια μάλιστα έγραφαν κείμενα που έτρεχα να δείξω στη γυναίκα μου.

Μετά ήρθε το Γυμνάσιο, το Λύκειο, χαθήκαμε. Πάντα την είχα στον νου μου. Βαριέμαι τη Λογοτεχνία, μα περίμενα πώς και πώς να διαβάσω κάποιο βιβλίο της. Είδα κάνα δυο φορές αυτή, κάνα δυο τον πατέρα της. Συνέχισε να γράφει. Μα είχε βρει καινούριο χόμπι: τη φωτογραφία. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που το έχουν με την Τέχνη. Δεν είναι καλοί μόνο με τη μουσική ή μόνο με την ποίηση. Είναι καλοί με την Τέχνη. Αυτό το κορίτσι ανήκε σε αυτήν την πάστα ανθρώπων.

Ποτέ δεν της είπα ότι περίμενα να διαβάσω κάποιο βιβλίο της. Ποτέ δεν της είπα ότι με έμαθε να γράφω. Πότε δεν την ευχαρίστησα. Δεν μπορώ να το κάνω πλέον... πέθανε σήμερα, έναν μήνα πριν γίνει δεκαοχτώ...