31 Μαΐου 2015

Ένας παλιός μαθητής...

Κάποτε είχα έναν μαθητή. Σκληρό, δύσκολο. Είχα δοκιμάσει πολλά, είχαν αποτύχει όλα. Ακόμα θυμάμαι τις ταχυπαλμίες που πάθαινα... ώσπου κάποια στιγμή στάθηκα σε ένα σταυροδρόμι: ή έπρεπε να εγκαταλείψω την προσπάθεια ή έπρεπε να δοκιμάσω κάτι άλλο. Τα Χριστούγεννα έπεσα με τα μούτρα στο διάβασμα. Διάβαζα ό,τι έβρισκα για τα κίνητρα των μαθητών. Προέκυψαν έτσι κάποιες από τις πρώτες αναρτήσεις του ιστολογίου μου (μαζεμένες θα τις βρείτε εδώ). Και το κυριότερο: τον βοήθησα.

Όχι όσο θα ήθελα. Ήρθε το γυμνάσιο και τελείωσαν όλα... δεν το τελείωσε ποτέ. Δεν κατηγορώ τη Δευτεροβάθμια. Αν η Πρωτοβάθμια είχε κάνει καλύτερη δουλειά δε θα υπήρχε πρόβλημα. Δυστυχώς αποτύχαμε... το μόνο που μου έμεινε ήταν η απορία τι να απέγινε.

«Δάσκαλε!» άκουσα καθώς έφτανα στο σπίτι μου. Αρχικά, νόμισα πως ήταν ένας πρώην μαθητής μου που συναντώ συχνά στη γειτονιά. Όχι! Ήταν αυτός. Ενήλικος πια, μερικά μέτρα μακριά από το σπίτι μου, μαστόρευε ένα μηχανάκι. Χάρηκα. Όχι μόνο που τον είδα· μα και που είχε βρει μια διέξοδο. Έπιαναν τα χέρια του από όταν ήταν μικρός. Του άρεσε κιόλας. Με αυτό έβγαζε τώρα το μεροκάματο. Αυτοδίδακτος φυσικά. Ψαχνόταν όμως για καμιά σχολή. 

- Και γιατί δεν πας; 
- Δεν ξέρω... έκανα κι εγώ βλακείες... 

Πώς μπορείς να κάνεις βλακείες στα 13; Κι αν μπορείς να κάνεις στα 13, αυτοί που ήταν σαράντα και, τι έκαναν; Προσπάθησα να τον μεταπείσω. Προσπάθησα και την άλλη μέρα. Μακάρι να ήταν έτσι απλά τα πράγματα. Να έλεγες κάτι και να πειθόταν ο κόσμος. Τα τραύματα είναι βαθιά. Δε μαζεύονται με σκόρπιες κουβέντες... 

Τέλος πάντων. Θα τον ξαναπετύχω. Ποιος ξέρει, μπορεί σιγά σιγά να τον πείσω. Ή να με βρίσει. Σκέφτομαι όμως με τι ευκολία καταδικάζουμε ανθρώπους και με τι δυσκολία αυτοί σώζονται...


26 Μαΐου 2015

Τελευταίες μέρες...

Δεν ξέρω από πού αντλώ το κουράγιο να κάνω μάθημα αυτές τις μέρες. Πιθανότατα με σώζει που δεν υπολογίζω πόσες μέρες έχουν απομείνει. Είναι έναν κόλπο κι αυτό για να ξεγελώ τον εαυτό μου. Νομίζω ότι είμαι στη μέση της χρονιάς και πάω με τον αυτόματο... βλέπεις στην Α΄ τάξη διδάσκεις απλά, βαρετά πράγματα που δεν τα καταλαβαίνουν. Για να είμαι ειλικρινής οι περισσότεροι μαθητές τα καταλαβαίνουν —σιγά σιγά βέβαια—, αλλά η γυναίκα μου πέθανε στα γέλια με την συγκεκριμένη διατύπωση.

Ρουτίνα και πάλι ρουτίνα... σκέφτομαι διάφορους επαΐοντες που νομίζουν ότι στην Α΄ διδάσκεις «βου και α βα». Τόσο άσχετοι που βάζουν και το και ανάμεσα... τόσο άσχετοι που δεν ξέρουν ότι πρέπει να ιδρώσεις για να το μάθουν κάποιοι μαθητές... και πρέπει να ιδρώσεις για να μάθουν να διαβάζουν κι άλλα πιο δύσκολα: βρα, χρα, νια, φτια, λια, ρπε κ.ά. Και να ήταν μόνο η ανάγνωση... αυτοί ήταν τυχεροί. Είτε δε χρειάστηκε κανείς να ιδρώσει είτε λησμόνησαν αυτόν —ή καλύτερα αυτή— που ίδρωσε...

Τα σκέφτομαι και πεισμώνω. Κοντεύουμε. Έχω όλο το καλοκαίρι μπροστά μου. 

11 Μαΐου 2015

Ταξιδεύοντας στην Ευρώπη με οδηγό το 112

Μια εργασία από τη διευθύντρια του σχολείου μου, Μαριάννα Μπαρτζάκλη. Πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της εκπαιδευτικής δράσης Teachers 4 Europe.


2 Μαΐου 2015

Για τον Σωτήρη

Την Παλλήνη τη σχίζει στη μέση η Λεωφόρος Μαραθώνα. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει μέχρι που ήρθα για την κηδεία. Με την κηδεία διέσχισα το πάνω μέρος, εκεί γύρω από τον Άγιο Τρύφωνα, — δεν ξέρω πώς το λένε οι Παλληνιώτες, αλλά εμένα για πάνω μου φάνηκε— και μετά με τον καφέ είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και το κάτω μέρος.

Η Παλλήνη είναι κάτι ανάμεσα σε πόλη και εξοχή. Έχει το πράσινο, έχει το τσιμέντο. Μου αρέσει. Θα ήθελα να την επισκεπτόμουν συχνά. Είναι ένας τρόπος να νιώθω ότι ο Σωτήρης είναι ακόμα ανάμεσά μας.

Δεν τον έχω ξεχάσει. Τον σκέφτομαι κάθε μέρα. Όταν δεθείς με κάποιον, ακόμα κι αν τον χάσεις, παραμένει. Μπορώ πολύ εύκολα να φανταστώ πώς θα σχολιάζαμε σήμερα την καθημερινότητα. Η φαντασία όμως δεν αρκεί...

Είχα γράψει τον Επίλογο του ιστολογίου του. Ήθελα να γράψω και κάτι στο δικό μου. Δεν μου ήταν εύκολο. Πώς να χωρέσει στις λέξεις ένας άνθρωπος; Δεν ήθελα να περιμένω και μέχρι να κλείσει χρόνο. Ποιο το νόημα όταν τον σκέφτομαι κάθε μέρα; Μου φάνηκε καλύτερα τώρα, μια μέρα χωρίς σημασία, με λίγα λόγια απλώς για να τον θυμηθούν οι δικοί του άνθρωποι...