19 Ιανουαρίου 2014

Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος των πρότυπων-πειραματικών σχολείων;

Ο Απόστολος Καρύδας, σχολικός σύμβουλος της Πρωτοβάθμιας, αναλύει εδώ ποιος πρέπει να είναι, κατά τη γνώμη του, ο ρόλος των πρότυπων-πειραματικών σχολείων. Δε θα μπορούσε να με βρει περισσότερο σύμφωνο. Ελπίζω να βρείτε τη διάθεση να διαβάσετε το συγκεκριμένο άρθρο. Αν και είναι 9 σελίδες, διαβάζεται εύκολα.

Επειδή όμως γνωρίζω ότι για τους περισσότερους η ανάγνωση στον υπολογιστή είναι κουραστική, θα γράψω σύντομα την κεντρική ιδέα του συγγραφέα. Θεωρεί ότι τα πρότυπα-πειραματικά σχολεία έχουν νόημα μόνο αν λειτουργήσουν σαν σχολεία που προσπαθούν να βοηθήσουν όλους τους μαθητές βελτιώνοντας την παιδαγωγική πρακτική, ώστε με τη σειρά τους να λειτουργήσουν ως πρότυπα για τα υπόλοιπα σχολεία της χώρας. Για να συμβεί φυσικά αυτό θα πρέπει οι μαθητές να επιλέγονται με κλήρωση και όχι με εξετάσεις. Με αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα μαθητών, οπότε όποια συμπεράσματα εξαχθούν θα μπορούν να διαχυθούν. Προφανώς, με τη σημερινή μαθητική σύνθεση δεν μπορούν να προκύψουν ουσιαστικά οφέλη, αφού ό,τι δουλεύει στους άριστους μαθητές πιθανότατα δε θα δουλεύει στους υπόλοιπους.

Είναι μια πρόταση πολύ καλύτερη από την τωρινή κατάσταση. Αν μη τι άλλο ενδιαφέρεται για όλα τα Ελληνόπουλα και όχι για μερικά που θα μπουν μετά από εξετάσεις αμφιβόλου εγκυρότητας και αξιοπιστίας. Βέβαια, για μένα, κι αυτή η πρόταση έχει τις ελλείψεις της. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε κάποτε ότι οι καλύτεροι εκπαιδευτικοί οφείλουν να αναλαμβάνουν τα δυσκολότερα τμήματα. Αυτά τους έχουν ανάγκη.

2 Ιανουαρίου 2014

Ο Ξ.

Τι μπορεί να πει κανείς για τον Ξ.; Πώς μπορούν να τον χωρέσουν οι λέξεις; Όσο και να παλεύουν, δεν μπορούν. Σίγουρα είναι ο πιο δύσκολος μαθητής που είχα ποτέ. Σίγουρα με άλλαξε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Ό,τι δούλευε μέχρι τότε, μαζί του έπαψε να δουλεύει. Κάθε κόλπο, κάθε τεχνική για την οποία ήμουν περήφανος, απαξιώθηκε.

Το ομολογώ: τον παράτησα. Όχι από ραθυμία· από απόγνωση. Μέρα με τη μέρα συσσωρεύονταν η μία αποτυχία μετά την άλλη. Κάθε μέρα δοκίμαζα και κάτι καινούριο, κάθε μέρα το έβλεπα να συντρίβεται. Τον άφησα κι εγώ στην ησυχία του...

Μα εγώ δεν ησύχασα. Πιστεύω βαθιά μέσα μου πως ο προορισμός των αδύναμων μαθητών είναι ένας: να αποκαλύψουν τις αδυναμίες μας, να συντρίψουν την αυταρέσκειά μας. Κι η δική μου είχε συντριβεί. Έπρεπε να ξεκινήσω από το μηδέν, να βρω τι έφταιγε, να δω τι θα κάνω. Το έριξα στο διάβασμα. Διάβαζα στα τυφλά. Όχι εντελώς στα τυφλά αν θέλω να 'μαι ειλικρινής... ξεκίνησα από τις πιο δύσκολες περιπτώσεις: νοητική υστέρηση, αυτισμός... όλα αυτά που εμείς οι δάσκαλοι τα αποφεύγουμε με όλες μας τις δυνάμεις...

Κάποτε κατέληξα σε έναν μπούσουλα για το τι θα κάνω. Με αυτόν πορεύομαι από τότε. Έγκυρος ή όχι δεν ξέρω. Ξέρω ότι από τότε τα πηγαίνω πολύ καλύτερα. Ή μάλλον ο Ξ. τα πηγαίνει πολύ καλύτερα. Δεν σταματά βέβαια να με εκπλήσσει. Δε σταματά να αγωνίζεται να με κάνει καλύτερο.

Αντί για τις χιλιοειπωμένες ευχές για το νέο έτος και την Πρωτοχρονιά, προτιμώ να τον ευχαριστήσω. Και να ευχηθώ να συναντήσω κι άλλους σαν κι αυτόν στο μέλλον...