27 Δεκεμβρίου 2013

Πόσες ώρες πρέπει να διδάσκουμε μαθηματικά;

Το φθινόπωρο συμμετείχα σε ένα σεμινάριο του Coursera για την ανάμεικτη μάθηση (blended learning). Σαν καλοί δάσκαλοι οι διοργανωτές δεν έμειναν στη θεωρία, αλλά παρουσίασαν πολλά παραδείγματα σχολείων που διδάσκουν με την προαναφερόμενη μέθοδο. Τα συγκεκριμένα σχολεία είχαν μαθητές χαμηλού κοινωνικομορφωτικού επιπέδου, αλλοδαπούς και γενικά η σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού προμήνυε τα χειρότερα. Ωστόσο, τα πήγαιναν υπέροχα. Και φυσικά θεωρούσαν ότι ένα ποσοστό της επιτυχίας τους προερχόταν από την εφαρμογή της ανάμεικτης μάθησης.

Δεν ξέρω αν συμφωνώ μαζί τους. Δεν είναι εύκολο να πεις το ναι ή το όχι. Αυτό όμως που με εντυπωσίασε ήταν κάτι άλλο. Σε κάθε σχολείο ο χρόνος διδασκαλίας των μαθηματικών κυμαινόταν από 85 ως 120 λεπτά την ημέρα. Μαθηματικά έκαναν κάθε μέρα. Δηλαδή σε μια βδομάδα δίδασκαν 425-600 λεπτά το συγκεκριμένο μάθημα, τη στιγμή που εμείς διδάσκουμε μόνο 180 λεπτά τη βδομάδα...

Κάποια εύλογα ερωτήματα προέκυψαν:

α) Καλά κάνουν ορισμένοι δάσκαλοι και διδάσκουν περισσότερες ώρες μαθηματικά εις βάρος άλλων μαθημάτων;

β) Οι χώρες που πρωτεύουν σε διεθνείς μαθηματικούς διαγωνισμούς εφαρμόζουν παρόμοια πολύωρα προγράμματα μαθηματικών, έστω κι αν αυτά παίρνουν τη μορφή των εξωσχολικών φροντιστηριακών μαθημάτων;

γ) Οι συντάκτες των ελληνικών αναλυτικών προγραμμάτων λαμβάνουν υπόψη τους, πέρα από το περιεχόμενο των αναλυτικών προγραμμάτων άλλων χωρών, τις ώρες διδασκαλίας των μαθηματικών;

Μετά από αυτά τουλάχιστον συνειδητοποίησα ότι δε φταίω εγώ που πάντα διδάσκω παραπάνω ώρες τα μαθηματικά. Το κάνουν κι άλλοι και το βάζουν και στο Coursera κιόλας...




Μερικά από τα σχολεία που αναφέρονται στο σεμινάριο είναι:

15 Δεκεμβρίου 2013

Εδώ μόνο τα λέμε; Εκεί μόνο τα πραγματοποιούν; Ένα σχόλιο

Ο Βαγγέλης Ιντζίδης έγραψε τη συγκεκριμένη ανάρτηση την οποία ο Σωτήρης μετέφερε στο ιστολόγιό του. Η βασική θέση του συγγραφέα είναι ότι οι διαφορές των εκπαιδευτικών συστημάτων της Ελλάδας και της Φιλανδίας απορρέουν από την έλλειψη σεβασμού προς το πρόσωπο του εκπαιδευτικού. Κι αυτή η έλλειψη σεβασμού υπάρχει τόσο από τους γονείς όσο και από το υπουργείο. Προφανώς, δέχομαι ότι υφίσταται το συγκεκριμένο φαινόμενο, αλλά δε νομίζω ότι εξηγεί τις διαφορές ανάμεσα στα δυο εκπαιδευτικά συστήματα. Η εκπαίδευση είναι ένα πολύπλοκο σύστημα, άρα αποκλείεται να εξηγούνται όλα από έναν μόνο παράγοντα. Οι αιτίες είναι σίγουρα πολλές και θα τις ανακαλύψουμε ύστερα από ενδελεχή επιστημονική έρευνα. Μιας κι όμως παρόμοιες έρευνες δεν πρόκειται ποτέ να διεξαχθούν στην Ελλάδα, ας εκφράσω κι εγώ τις απόψεις μου, αναφέροντας μερικούς παράγοντες που εμείς οι εκπαιδευτικοί συστηματικά παραβλέπουμε.

Γνώμη μου είναι ότι δε μοιάζουμε τόσο πολύ με τους Φιλανδούς συναδέλφους. Θα σταθώ σε δύο σημεία. Πρώτον, στην εκπαίδευση του εκπαιδευτικού. Ας πούμε κάποτε και κάποιες αλήθειες: οι μισοί εκπαιδευτικοί δεν έχουν εκπαιδευτεί ποτέ για τη δουλειά τους! Και των άλλων μισών η εκπαίδευση ωχριά μπροστά σε αυτή των Φιλανδών. Θα πούμε κάποτε ότι οι δευτεροβάθμιοι δεν έχουν εκπαιδευτεί στο πανεπιστήμιο για να δουλέψουν σε σχολείο; Θα πούμε κάποτε ότι η εκπαίδευση των φοιτητών των παιδαγωγικών τμημάτων στην καλύτερη περίπτωση είναι κατώτερη των περιστάσεων; Έχω δεχτεί φοιτητές, έχει δεχτεί και η γυναίκα μου, υπήρξα φοιτητής παιδαγωγικού τμήματος, είδα και τα προγράμματα εξομοίωσης... δεν ενθουσιάστηκα... Τι να πρωτοπώ; Θα γράψω σελίδες...

Δεύτερον, δεν έχω ακούσει ποτέ στην Ελλάδα να κάθονται δάσκαλοι ή καθηγητές συστηματικά για να συζητήσουν πώς να βελτιώσουν τη διδασκαλία τους ή τι θα κάνουν με τους αδύναμους ή τους χαρισματικούς μαθητές. Δεν εννοώ να καλέσουν τους γονείς και να τους τα ψάλουν. Εννοώ να επιχειρήσουν να βρουν άλλους τρόπους διδασκαλίας με τους οποίους θα μάθουν αυτοί που τώρα δε μαθαίνουν ή έστω θα τα πάνε καλύτερα. Να μελετήσουν τη βιβλιογραφία, να ερευνήσουν.... τίποτα... Απεναντίας, μόνοι μας λειτουργούμε, εντελώς απομονωμένοι, αποκομμένοι ακόμα και από τη διπλανή τάξη, κάτι που δε συμβαίνει στη Φιλανδία, μα και σε άλλες χώρες που έχουν καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα. Και δε νομίζω ότι φταίει η έλλειψη σεβασμού ή η ακύρωση του εκπαιδευτικού...

Το θέμα του σεβασμού του εκπαιδευτικού είναι πολύ σοβαρό και υπαρκτό πρόβλημα. Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να τον απαιτούμε. Πρέπει να τον κερδίσουμε.