26 Μαρτίου 2013

Αξιολόγηση εκπαιδευτικών II

Φανταστείτε το ακόλουθο σύστημα αξιολόγησης. Οι μαθητές δίνουν εξετάσεις. Στη συνέχεια οι τάξεις ταξινομούνται σε τρεις κατηγορίες. Αυτές που ξεπέρασαν τον μέσο όρο, αυτές που έπιασαν τον μέσο όρο κι αυτές που δεν πέρασαν τον μέσο όρο. Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών πλέον είναι εύκολη υπόθεση: οι πρώτοι είναι οι καλοί, οι δεύτεροι οι μέτριοι, οι τρίτοι οι ανεπαρκείς. Υπάρχει ένα σχολείο στη Αχαΐα που οι μισοί μαθητές του είναι τσιγγάνοι. Πιστεύετε πως κι αν ακόμα τους δίδασκε ο Θεός, οι μαθητές αυτοί θα πέρναγαν τον μέσο όρο;

Παρ' όλη την παντοδυναμία του θα αποτύγχανε.

Ο λόγος είναι απλός: από αλλού ξεκινάνε τα τσιγγανάκια, από αλλού ξεκινάνε τα άλλα παιδιά. Ολα τα παιδιά δεν είναι ίδια μεταξύ τους και πολλές διαϕορές οϕείλονται ϕυσικά στο περιβάλλον. Και η ανατροϕή των τσιγγανόπαιδων δεν είναι η καλύτερη δυνατή.

Τα ίδια ισχύουν και για τα σχολεία που έχουν τμήμα ένταξης ή υποδοχής. Ό,τι και να κάνουν οι δάσκαλοι θα υπάρχουν μαθητές που θα ρίχνουν τον μέσο όρο: παιδιά με νοητική υστέρηση, με αυτισμό, με μαθησιακές δυσκολίες, παιδιά που δεν ξέρουν ελληνικά. Μάλιστα, τα συγκεκριμένα παιδιά ϕεύγουν από σχολεία που δεν έχουν τμήματα ένταξης ή υποδοχής και πηγαίνουν σε αυτά που έχουν. Τεχνητά δηλαδή ανεβαίνει η επίδοση των πρώτων και κατεβαίνει των δεύτερων! Πολύ δίκαιο…

Τα ίδια ισχύουν και για τη ϕτώχεια. Εκεί που τα παιδιά πολλές ϕορές δουλεύουν όταν την ίδια ώρα τα υπόλοιπα τα βοηθούν οι γονείς τους ή το ϕροντιστήριο… Το ακόμα καλύτερο είναι πως στα σχολεία που ϕοιτούν τα μορϕωτικοοικονομικά ευνοημένα παιδιά, πόλος έλξης για όλους τους εκπαιδευτικούς, σε αυτά ακριβώς τα σχολεία που έχουν και τις υψηλότερες επιδόσεις, οι εκπαιδευτικοί κουράζονται λιγότερο. Τα παιδιά τα ξέρουν ήδη...

Πιθανότατα καλύτερα αποτελέσματα θα έχουμε αν αξιολογήσουμε τον τρόπο εργασίας του εκπαιδευτικού, κάτι που προσπαθεί να κάνει το προτεινόμενο σχέδιο αξιολόγησης. Για να το πω απλά, σκεϕτείτε δύο δασκάλους. Ο ένας ζητάει από τα παιδιά να μαθαίνουν το μάθημα παπαγαλία κι ο άλλος όχι. Δεν είναι και δύσκολο να βρούμε ποιος διδάσκει καλύτερα. Βέβαια, στην πράξη τα πράγματα είναι δυσκολότερα, αλλά είναι μια αρχή.

Αυτό όμως που με ανησυχεί είναι άλλο. Η συγκεκριμένη θέση έχει παρουσιαστεί πολλές ϕορές στο διαδίκτυο και δυστυχώς εμείς σιωπούμε. Πολύ ϕοβάμαι ότι αυτήν τη σιωπή σύντομα θα την πληρώσουμε, κι εμείς κι οι μαθητές μας, πολύ ακριβά…

25 Μαρτίου 2013

Ερωτηματολόγιο για το Ubuntu

Στο Wiki τεχνικής υποστήριξης για τα σχολεία θα βρείτε ένα ερωτηματολόγιο για τα σχολικά εργαστήρια που χρησιμοποιούν το Ubuntu LTSP 12.04. Όποιος το χρησιμοποιεί στο σχολικό του εργαστήριο, ας το συμπληρώσει.

21 Μαρτίου 2013

Αξιολόγηση Εκπαιδευτικών I

Κάθε λόγος για την αξιολόγηση πριν αυτή υλοποιηθεί είναι κενός. Ακόμα κι αν κάποιες κριτικές αποδειχτούν εύστοχες, δε θα εντυπωσιαστώ. Τόσα που έχουν γραϕτεί κατά καιρούς, λογικό είναι να πέσει κάποιος μέσα. Αν δεν εϕαρμοστεί η αξιολόγηση και δεν αναλυθεί κριτικά χρησιμοποιώντας στέρεες επιστημονικές μεθόδους, οι όποιες κριτικές γραϕτούν με κουτσομπολιό γειτονιάς θα μοιάζουν. Βέβαια, έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα να αερολογούμε χωρίς καμιά εμπειρική θεμελίωση, αλλά δε σημαίνει ότι είναι και σωστό.

Φυσικά, δεν είναι κακό να πεις κάποιες σκέψεις, αρκεί να ξέρεις ότι πρόκειται για σκέψεις, ϕόβους ή ελπίδες που εικάζεις ότι θα συμβούν. Κάποιες σκέψεις θα γράψω κι εγώ, διάσπαρτες, καθώς συστηματικότερη προσέγγιση δεν έχω χρόνο να κάνω.

Πρώτον, για μένα πρέπει να υπάρχει αξιολόγηση στην εκπαίδευση. Όχι τόσο για να ϕύγει η σαβούρα, σημαντικό κι αυτό, όσο για να ξέρουμε τι μας γίνεται. Είναι εκπληκτικό πως ακόμα και θέματα για τα οποία διαφωνούμε από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους δεν τα έχουμε λύσει μέσω της επιστημονικής έρευνας. Τόσο δύσκολο είναι να ϕτιάξουμε δύο αντιπροσωπευτικά δείγματα και το ένα να διδαχθεί μόνο νέα ελληνικά, ενώ το άλλο, στις ίδιες ώρες διδασκαλίας, να κάνει αρχαία και νέα και στη συνέχεια να δούμε τις διαϕορές; Στην Ελλάδα είναι μάλλον ανέϕικτο…

Δεύτερο θετικό στοιχείο είναι ότι επιτέλους σπάει το ταμπού της αξιολόγησης και ξεκινάει, όπως τελικά ξεκινήσει και όπως τελικά εϕαρμοσθεί. Είναι μια αρχή, που τέλεια αποκλείεται να είναι όπως κάθε αρχή άλλωστε, την οποία οφείλουμε να αγωνιστούμε να βελτιώσουμε κι όχι να καταργήσουμε. Μόνο έτσι μπορεί να πάρουμε την κοινωνία με το μέρος μας. Κάθε συζήτηση περί κατάργησης απλώς εξεγείρει τον κόσμο. Άσε δε που είναι και ανόητη.

Το Υπουργείο, ϕυσικά, κατάϕερε πάλι να μπερδέψει τα πράγματα. Ενώ στα σχέδια για την αξιολόγηση όλων των εκπαιδευτικών δεν εμπλέκονται πουθενά τα μαθησιακά αποτελέσματα, οι γονείς και οι μαθητές, στο τελευταίο νομοσχέδιο που ψηϕίστηκε μπήκαν τελικά στον χορό. Όταν αποϕασίσει να διευκρινίσει το Υπουργείο τι εννοεί θα μπορούμε να πούμε περισσότερα, ωστόσο δε θα σιωπήσω εντελώς. Για αρχή ας αναϕέρω μόνο πως η κοινωνιολογία της εκπαίδευσης έχει δείξει ότι οι μαθητικές επιδόσεις δεν εξαρτώνται μόνο από τον δάσκαλο, αλλά και από άλλους παράγοντες, όπως το οικονομικό και μορϕωτικό επίπεδο των γονιών. Τι θα κάνει το Υπουργείο με αυτά τα δεδομένα; Ελπίζω όχι ό,τι κάνει με την Τρόικα…

Ευχαρίστως να με αξιολογήσουν οι γονείς, αν πρώτα έχουν διαβάσει ό,τι έχω διαβάσει κι εγώ. Δεν έχω συναντήσει γονιό που να ξέρει τι είναι ευέλικτη ζώνη, διαθεματικότητα, διεπιστημονικότητα, μέθοδος πρότζεκτ, πράγματα δηλαδή που υπάρχουν στα αναλυτικά προγράμματα. Ούτε την ύλη των μαθημάτων δεν ξέρουν… Ποιον να κρίνουν επομένως;

Τι να πω και για τους μαθητές; Εμένα τα δικά μου πιστεύουν ότι είμαι ο καλύτερος δάσκαλος… πρωτάκια είναι… έχουν συναντήσει κι άλλον; Ακόμα και παιδιά Λυκείου που έχω ακούσει να εκϕέρουν κρίσεις για τους εκπαιδευτικούς τους δε με εντυπωσίασαν με την ανάλυσή τους. Κοινοτοπίες αναϕέρουν που κυκλοϕορούν εδώ και χρόνια στο χώρο.

Φυσικά, οι παραπάνω παρατηρήσεις δεν απαγορεύουν σε γονείς και παιδιά να έχουν ορθές κρίσεις για τους εκπαιδευτικούς. Ποιος είναι αρμοδιότερος παρά οι μαθητές για να κρίνουν αν ένας εκπαιδευτικός είναι βάναυσος, απρόσωπος, αδιάϕορος; Όμως, πέρα από αυτά, να σταματήσει το παραμύθι ότι οι γονείς είναι οι αρμοδιότεροι όλων για να κρίνουν τους εκπαιδευτικούς, επειδή ενδιαϕέρονται για τα παιδιά τους. Πρώτον, δεν έχουν τις εξειδικευμένες γνώσεις για να το κάνουν —πόσοι γονείς ζητάνε να παπαγαλίζουν τα τέκνα τους· πόσοι γονείς ξέρουν τι είναι δυσλεξία· πόσοι γονείς ξέρουν ότι γράϕουμε ξίδι κι όχι ξύδι, στιλ κι όχι στυλ— και δεύτερον, αρκετοί δεν ϕροντίζουν και τόσο τα παιδιά τους —πόσοι διαμαρτύρονται για το αίσχος της παπαγαλίας και πόσοι για τα προβλήματα των ποδοσφαιρικών τους ομάδων· πόσοι διαμαρτύρονται για το αίσχος των φροντιστηρίων· πόσοι δεν έρχονται σε συναντήσεις γονέων· πόσοι δεν έρχονται για τους βαθμούς· πόσοι θάβουν τα παιδιά τους χαρακτηρίζοντας τα «ντουβάρια», «άχρηστα» κ.ά.· πόσοι είναι εντελώς ακατάλληλοι γονείς; Εδώ τους παρακαλάμε να πάνε τα παιδιά τους στο ΚΕΔΔΥ κι αρνούνται. Αυτό λέει πολλά…

Η συνέχεια σε άλλη ανάρτηση…

17 Μαρτίου 2013

Ποιο είναι το καλό σχολείο;

Ένα ειδικό σχολείο μπορεί να είναι καλό σχολείο; Ένα ειδικό σχολείο στο οποίο όλοι οι εκπαιδευτικοί του είναι διδάκτορες, πολυμαθείς, πολύγλωσσοι, παθιασμένοι με τη δουλειά τους είναι καλό σχολείο; Αν οι ίδιοι εκπαιδευτικοί δούλευαν σε σχολείο γεμάτο τσιγγανάκια, αλλοδαπά παιδιά ή σε ένα σχολείο της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη θα το χαρακτηρίζαμε καλό σχολείο; Ή μήπως είναι σχολεία προς αποϕυγή;

Συχνά με προβληματίζει η ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη, τόσο στην κοινωνία όσο και στον εκπαιδευτικό χώρο, να αξιολογούνται τα σχολεία με βάση την επίδοση των μαθητών. Είναι σωστό το συγκεκριμένο κριτήριο; Θυμάμαι όταν ήμουν μαθητής η παραπάνω άποψη ήταν αυτονόητη· καλό σχολείο σήμαινε υψηλές επιδόσεις. Δεν μπορούσα να σκεϕτώ κάτι διαϕορετικό. Βέβαια, δεν μπορούσα να σκεϕτώ κι ερωτήσεις σαν τις παραπάνω.

Σήμερα έχω αλλάξει άποψη. Θεωρώ καλό σχολείο τον οργανισμό που δουλεύει στο μέγιστο δυνατό βαθμό για να πετύχει τους στόχους του, αξιοποιώντας τα τελευταία ερευνητικά δεδομένα της Παιδαγωγικής επιστήμης, ενώ, ταυτόχρονα, στέκεται κριτικά απέναντί τους, ερευνά κι επιχειρεί να ανακαλύψει νέους τρόπους να γίνει καλύτερο. Ορίζεται δηλαδή όχι από τα μαθησιακά αποτελέσματα, αλλά από τον τρόπο εργασίας των επαγγελματιών που δουλεύουν σε αυτό. Το ξέρω ότι πολλοί θα διαϕωνήσουν, αγνοούν όμως επιστημονικά δεδομένα που αγνοούσα κι εγώ όταν ήμουν μαθητής. Λογικό είναι τα παιδιά των μορϕωμένων να τα πηγαίνουν σε γενικές γραμμές καλύτερα από τα παιδιά ανθρώπων που έχουν τελειώσει το Δημοτικό. Λογικό είναι τα παιδιά των ϕτωχών να δυσκολεύονται στο σχολείο, λογικό είναι οι μετανάστες να μη μαθαίνουν τα ελληνικά τόσο καλά όσο εμείς, λογικό είναι όπου υπάρχουν τσιγγάνοι ο μέσος όρος της τάξης να κατεβαίνει όσο καλοί και να είναι οι άλλοι μαθητές, λογικό είναι τα παιδιά με ειδικές μαθησιακές ανάγκες να δυσκολεύονται περισσότερο. Δεν είναι όμως λογικό να χαρακτηρίζεται ένα σχολείο καλό επειδή δεν έχει μαθητές τσιγγάνους, μετανάστες, ϕτωχούς ή μαθητές με ειδικές μαθησιακές ανάγκες. Και αυτό επειδή τα παιδιά στο συγκεκριμένο σχολείο θα έχουν υψηλές επιδόσεις όχι εξαιτίας του σχολείου, αλλά εξαιτίας εξωσχολικών παραγόντων. Όπως δεν είναι λογικό ανθρώπων που δουλεύουν σκληρά, ερευνούν, πρωτοπορούν το σχολείο τους να θάβεται, επειδή έχει μαθητές τσιγγάνους, μετανάστες, ϕτωχούς ή μαθητές με ειδικές μαθησιακές ανάγκες, επειδή οι ίδιοι έχουν βαλθεί να ξεπεράσουν ψηλότερα εμπόδια.

13 Μαρτίου 2013

Ο επαίτης

Το χέρι σύρει δύο δεκάδες του άβακα αριστερά. «Πόσες είναι οι χάντρες;». «Δύο!» απαντά ο μαθητής. «Όλες μαζί οι χάντρες πόσες είναι;». Τα χέρια του μαθητή πέφτουν ακανόνιστα σε διάφορες χάντρες της πρώτης δεκάδας «Έντεκα!». «Περίμενε. Μέτρα τες έτσι». Το χέρι του δασκάλου σέρνει μία μία χάντρα προς τα δεξιά λέγοντας: «Μία, δύο... Σειρά σου τώρα». «Δέκα!». «Όχι μόνο η μία σειρά. Όλες οι χάντρες μαζί πόσες είναι». «Δύο!»…

«Ξέρετε πρέπει να πάτε στο ΚΕΔΔΥ. Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Δε μαθαίνει τίποτα. Πρέπει να έχουμε μια διάγνωση για να δούμε πώς θα κινηθούμε. Υπάρχει και τμήμα ένταξης στο σχολείο και το παιδί θα βοηθηθεί». Οι γονείς αρνούνται… Ο δάσκαλος παρακαλά, ζητιανεύει… άρνηση…

Ο δάσκαλος στο σπίτι του στον υπολογιστή του. Πληκτρολογεί: «Μαθησιακές δυσκολίες στα Μαθηματικά»…

11 Μαρτίου 2013

Βιβλίο για την πρώτη ανάγνωση και γραφή

Ένα καλό βιβλίο για την αντιμετώπιση των δυσκολιών στην πρώτη ανάγνωση και γραφή —δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει δυσλεξία— είναι το «Μαθαίνω γραφή και ανάγνωση» από τις εκδόσεις Σμυρνιωτάκη. Είναι δίτομο με τον πρώτο τόμο να ασχολείται με την εκμάθηση των γραμμάτων και τον δεύτερο με τα δίψηφα φωνήεντα / σύμφωνα, τους συνδυασμούς αυ και ευ, και τα πολλά συμφωνικά συμπλέγματα.

Ευτυχώς, δεν ακολουθεί τη σειρά του σημερινού βιβλίου της Γλώσσας στην εκμάθηση των γραμμάτων. Έτσι, ξεκινά από τα φωνήεντα, που είναι πιο εύκολα, περνά στα μ, ν, λ που μαθαίνονται γρηγορότερα από τα π, τ, με τα οποία ξεκινά το σημερινό βιβλίο, και στη συνέχεια έρχεται η σειρά των υπόλοιπων συμφώνων. Υπάρχουν πολλές επαναλήψεις (πώς αλλιώς;)· ασκούνται συστηματικά στα συμφωνικά συμπλέγματα, π.χ., βλ, γλ, γρ κ.ά. (ψιλά γράμματα για τους συγγραφείς του σημερινού βιβλίου)· υπάρχουν κεφάλαια αφιερωμένα στη διάκριση γραμμάτων που συχνά συγχέουν οι μαθητές, π.χ., γ-χ (κι άλλα ψιλά γράμματα για το τωρινό βιβλίο).

Εγώ το έμαθα από μια δασκάλα του σχολείου μου. Το χρησιμοποιώ για έναν αλλοδαπό μαθητή που ξεκίνησε την Α΄ τον Οκτώβρη και δυσκολεύεται να μάθει τα γράμματα. Για την ώρα με έχει βγάλει από μεγάλο αδιέξοδο. Μακάρι να το 'χα σκεφτεί νωρίτερα.

4 Μαρτίου 2013

Διδασκαλία των δεκάδων στην Πρώτη

Μια ανάρτηση από τη γυναίκα μου, τη Μαίρη Κανελλοπούλου

Το παραμύθι που ακολουθεί το σχεδίασα την πρώτη φορά που έπρεπε να διδάξω δεκάδες και μονάδες στην Α΄ δημοτικού. Το έχω χρησιμοποιήσει δύο χρονιές και το βρήκα αποτελεσματικό. Φέτος το μοιράστηκα με μια συνάδελφο στο σχολείο και μου είπε πως δούλεψε και στη δική της τάξη. Μπορείτε να το διαβάσετε αμέσως παρακάτω:

«Ήταν κάποτε μια εποχή στα πολύ παλιά χρόνια που οι άνθρωποι δεν είχαν ανακαλύψει τους αριθμούς τους μεγαλύτερους από το 10. Όταν ήθελαν να μετρήσουν, μετρούσαν μέχρι το 10 και άρχιζαν ξανά από την αρχή από το 1 ως το 10 κι ύστερα πάλι από το 1 και πάει λέγοντας (στο σημείο αυτό, για να καταλάβουν καλύτερα τα παιδιά αυτόν τον τρόπο μέτρησης, μπορούμε να μετρήσουμε αντικείμενα π.χ. εμείς μετρήσαμε τα μήλα με τα γράμματα της αλφαβήτας, που βγήκαν 10 και 10 και 4).

Ζούσε λοιπόν τότε μια πριγκίπισσα που την έλεγαν Μονάδα. Όταν μεγάλωσε αρκετά για να παντρευτεί, οι γονείς της άρχισαν να φέρνουν στο παλάτι τους γαμπρούς τον έναν μετά τον άλλο, προκειμένου να διαλέξει η κόρη τους τον καλύτερο. Ποιον να διαλέξει η Μονάδα; Μπερδεύτηκε! Γι’ αυτό, σκέφτηκε να βάλει στους γαμπρούς μια δοκιμασία: ανακοίνωσε πως θα παντρευόταν εκείνον που θα της έφερνε 1 καπέλο για κάθε φόρεμα που είχε στην ντουλάπα της. Η ντουλάπα της όμως ήταν ένα ολόκληρο δωμάτιο! Εκεί είχε κρεμασμένα πάρα πολλά φορέματα, ίσως 79, ίσως 93, θα μου βρείτε εσείς αργότερα πόσα φορέματα είχε.

Καταλαβαίνετε πως αυτό που ζητούσε η Μονάδα ήταν πολύ δύσκολο, αφού οι άνθρωποι δεν ήξεραν τους αριθμούς πάνω από το 10. Αν ήξεραν να μετρούν όπως εμείς, τότε θα έφτανε να μετρήσει κάποιος τα φορέματα. Αν τα έβρισκε π.χ. 85, πόσα καπέλα θα αγόραζε; (Εδώ μας απαντούν τα παιδιά. Μπορούμε να τους κάνουμε κι άλλες αντίστοιχες ερωτήσεις.) Όμως κανένας δεν κατάφερνε να βρει πόσα ήταν τόσα πολλά φορέματα γιατί έπρεπε να μετρήσει πολλές φορές ως το 10 και στο τέλος όλοι μπερδεύονταν.

Μια μέρα έφτασε με το άλογό του στο παλάτι ένας νέος, ο Δεκάδος. Είχε μαζί του μια βαλίτσα με κυβάκια που έμοιαζε μ’ αυτήν που βλέπετε εδώ, αλλά ήταν μεγαλύτερη. Μόνο που τα κυβάκια δεν ήταν πλαστικά σαν τα δικά μας, γιατί εκείνη την εποχή το πλαστικό δεν το είχαν φτιάξει ακόμα οι άνθρωποι. Ήταν κυβάκια σιδερένια, όπως τα σπαθιά και οι πανοπλίες τους. Ο Δεκάδος, λοιπόν, κατάφερε να βρει λύση στο πρόβλημα που του έβαλε η Μονάδα. Μπορείτε να μαντέψετε πώς σκέφτηκε; (Η ερώτηση γίνεται περισσότερο για να διατηρήσουμε το ενδιαφέρον των παιδιών. Είναι πολύ δύσκολο να μαντέψουν.)

Ακούστε, λοιπόν, τι σκέφτηκε. Είπε ότι για κάθε φόρεμα που θα μετράει, θα βάζει μέσα σε έναν σάκο ένα κυβάκι. Έτσι, έβαλε ένα κυβάκι για το κόκκινο φόρεμα, ένα για το κίτρινο, ένα για το ροζ, ένα για το γαλάζιο… στο τέλος έφτασε να έχει βάλει τόσα πολλά κυβάκια όσα και τα φορέματα (εδώ κάνουμε αυτό που λέει το παραμύθι, και φτάνουμε να έχουμε μπροστά μας τα περισσότερα από τα κυβάκια της βαλίτσας). Μετά θα πήγαινε στην διπλανή πολιτεία που είχε το μαγαζί του ο καπελάς και θα του ζητούσε ένα καπέλο για κάθε κυβάκι. Έλα όμως που το άλογό του ήταν κουρασμένο και ο σάκος ήταν βαρύς…

Σκέφτηκε τότε κάτι άλλο: για κάθε 10 φορέματα που μετρούσε, έβαζε στον σάκο 1 κόκκινο κυβάκι. Έτσι δεν θα κουβαλούσε 10 κυβάκια• θα κουβαλούσε 1. Για τα επόμενα 10 φορέματα έβαζε άλλο ένα ίδιο κυβάκι. Για να δούμε λοιπόν πόσα κόκκινα κυβάκια έβαλε στον σάκο του; Πόσα ήταν τα φορέματα που μέτρησε; (Στο σημείο αυτό αραδιάζουμε μπροστά στα παιδιά έναν αριθμό από κόκκινα κυβάκια και μετράμε μαζί τους τα φορέματα ανεβαίνοντας 10-10. Κάνουμε το ίδιο κάποιες φορές αλλάζοντας το πλήθος των κύβων.) Κι αν τα φορέματα δεν ήταν ακριβώς 10, 20, 30, 80… αλλά ήταν 25; Πώς το θυμόταν; Ακούστε τι έκανε: για τα 5 φορέματα που περίσσευαν, έβαλε στον σάκο πράσινα κυβάκια, ένα για κάθε φόρεμα. Όταν, λοιπόν, έβλεπε κόκκινο κυβάκι το λογάριαζε σαν 10 φορέματα. Όταν έβλεπε πράσινο κυβάκι το λογάριαζε σαν 1 φόρεμα (εδώ παίζουμε με τα παιδιά βάζοντάς τα να υπολογίσουν πόσα ήταν κάθε φορά τα φορέματα, ανάλογα με τα κυβάκια που τους δείχνουμε).

Έτσι, ο Δεκάδος κατάφερε να φέρει στη Μονάδα τα καπέλα που ζητούσε. Κι εκείνη τον παντρεύτηκε. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα… Α, τώρα που το θυμήθηκα, θέλετε να σας πω τι έγινε μια μέρα που πήγαιναν βόλτα στο δάσος; Πετάχτηκε ξαφνικά μπροστά τους ένας λύκος! Τότε ο Δεκάδος, που κρατούσε σπαθί, μπήκε μπροστά από τη Μονάδα και τον φόβισε… τον έδιωξε μακριά (το σημείο αυτό προσφέρεται για δραματοποίηση). Κάθε φορά, λοιπόν, που βλέπετε έναν αριθμό με δύο ψηφία, να θυμάστε ότι το πρώτο είναι ο Δεκάδος που πάει μπροστά με το σπαθί. Γι’ αυτό όταν γράφουμε π.χ. τον αριθμό 32, το 3 λέμε ότι είναι δεκάδες και το 2 μονάδες.»

Κάπως έτσι πηγαίνει το παραμύθι. Είναι αυτονόητο ότι καθένας που θα θελήσει να το χρησιμοποιήσει θα το προσαρμόσει στη δική του ιδιοσυγκρασία. Στα παιδιά αρέσει και το ξαναζητούν. Κάθε φορά που το λέμε τα ωθώ να συμμετέχουν πιο ενεργά, ώσπου στο τέλος το μαθαίνουν. Ελπίζω να βοήθησα…