28 Μαΐου 2010

Ο Γιωργάκης

Μαίρη,

Θυμάσαι... Έμπαινες και κοιτούσες τρεις πόρτες. Η μια, αυτή στα αριστερά, οδηγούσε στις δύο αίθουσες του Δημοτικού. Εκεί ήταν και η πρώτη τάξη μου. Στο κέντρο το γραφείο. Δεξιά το νηπιαγωγείο. Η μεγάλη αίθουσα για τα έξι νήπια. Εκεί τον συνάντησα για πρώτη φορά. Εκεί τον πρωτογνώρισα. Εκεί πρωτόπαιξα μαζί του.

Θυμάσαι… Σου είχα πει και το είχες δει κι εσύ πως οι τουαλέτες ήταν έξω. Τρεις πόρτες, τρία δωμάτια. Μια φορά ήταν με κατεβασμένα τα βρακιά και την πόρτα μισάνοιχτη. Μια μαθήτριά μου είχε τρέξει να μου το πει –είχαμε διάλειμμα– κι εγώ την έγειρα για να μη νιώθει άσχημα και το είπα και στη νηπιαγωγό του. Τότε έμαθα πως ήταν προνήπιο γεννημένο τον Δεκέμβρη. Ο πιο μικρός μαθητής του σχολείου.

Θυμάσαι… Στις διακοπές του Πάσχα μια μέρα μετά τ’ Αϊ Γιώργη, τη γιορτή του, το τηλεφώνημα. Μόλις το έκλεισα, σωριάστηκα στο κρεβάτι. Τι να σου πω και τι να μου πεις. Και την άλλη μέρα πήγα σπίτι του. Δεν είχα πάει πάλι, γιατί να πάω δεν ήταν μαθητής μου. Κι όμως πήγα κι εγώ κι η άλλη δασκάλα κι η τωρινή νηπιαγωγός του κι η προηγούμενη νηπιαγωγός του. Όλοι. Εμείς και το χωριό. Περνούσαμε ένας ένας και τον φιλούσαμε. Κι αυτός ξαπλωμένος με τα χεράκια του διπλωμένα, σαν κοιμισμένος έτοιμος να σηκωθεί, μας περίμενε. Μα δε σηκώθηκε. Ούτε από τα δικά μας κλάματα. Ούτε από τα κλάματα των γονιών του. Μάταιες οι προσπάθειές μας. Κι έτσι σιγά σιγά συρθήκαμε όλοι στην εκκλησιά. Κι εκεί προσπαθήσαμε ξανά. Με ό,τι δυνάμεις μάς είχαν απομείνει κλάψαμε όλοι πιο γοερά, πιο δυνατά. Μα τίποτα. Ίσως να ήταν μια ακόμα παραξενιά της ηλικίας του. Συνέχισε να κοιμάται ατάραχος, γαλήνιος χωρίς να καταλαβαίνει την οδύνη που προξενούσε αυτή η απόφασή του. Κι έπειτα…

Θυμάσαι… Δυο χρόνια μετά βρισκόμουν μέσα σ’ ένα λεωφορείο. Σχολική εκδρομή και τα γνωστά. Τα παιδιά χόρευαν και τραγουδούσαν. Μα κάποια στιγμή ο νους μου σταμάτησε να τα ακούει. Περνούσαμε από το νεκροταφείο που ήμουν πριν δυο χρόνια. Κι είδα, όπως είχα ακούσει, έναν τάφο στολισμένο με παιχνίδια και μια μάνα να τον γυροφέρνει. Μα τον πατέρα, αυτόν που άθελά του τον έστειλε εκεί, δεν τον είδα πουθενά…

20 Μαΐου 2010

Παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες

Πολλοί γονείς παραπονιούνται για την αρνητική στάση των εκπαιδευτικών απέναντι στα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Συνήθως έχουν δίκιο. Γιατί όμως οι εκπαιδευτικοί αντιδρούν μ’ αυτόν τον τρόπο; Μπορούν να ειπωθούν πολλά. Ραθυμία, έλλειψη επιμόρφωσης, απουσία ειδικευμένου προσωπικού, ανυπαρξία τμημάτων ένταξης, μεγάλα και ανομοιογενή τμήματα. Κάτω όμως απ’ όλα αυτά βρίσκεται κάτι βαθύτερο. Το τι είναι για μας πετυχημένη διδασκαλία.

Κατά βάθος θέλουμε όλοι οι μαθητές να μαθαίνουν, όλοι να είναι άριστοι. Τότε νιώθουμε ότι έχουμε πετύχει. Γι’ αυτό και λατρεύουμε τους καλούς μαθητές ή τα καλά τμήματα. Όταν έχουμε μια τάξη που τραβάει, ρουφάει αυτά που διδάσκουμε και ζητάει ολοένα και περισσότερα, φουσκώνουμε από περηφάνια. Νιώθουμε ότι παράγουμε έργο. Στην αντίθετη περίπτωση αγανακτούμε. Μπορεί να ξεσπάμε επί δικαίων και αδίκων, ουσιαστικά όμως ρίχνουμε το φταίξιμο σε μας. Αποτύχαμε και το ξέρουμε.

Γι’ αυτό και τα παιδιά με τις ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μας ταλανίζουν. Γιατί, ακόμα και αν ακολουθήσουμε τα πορίσματα της Ειδικής Αγωγής κατά γράμμα, τα αποτελέσματα συνήθως είναι κατώτερα των προσδοκιών μας. Δηλαδή, και θα κουραστούμε περισσότερο και θα πετύχουμε λιγότερα από αυτά που προσδοκούμε. Γιατί, επομένως, να ασχοληθούμε, αφού ό,τι και να κάνουμε στο τέλος θα αποτύχουμε;

Μόνο αν αλλάξει η παραπάνω αντίληψη, μπορεί να αλλάξει και η εκπαιδευτική πραγματικότητα γι’ αυτά τα παιδιά. Να συνειδητοποιήσουμε, δηλαδή, πως η Παιδαγωγική είναι επιστήμη κι έχει τα όριά της. Δεν έχει κατορθώσει ακόμα να βρει εκείνες τις διδακτικές μεθόδους που θα επιτρέψουν σ’ όλα τα παιδιά να αριστεύσουν. Άρα, πρέπει να μάθουμε να ικανοποιούμαστε από τη βελτίωση των μαθητών μας και όχι από την πραγματοποίηση των, συχνά ανεδαφικών και εκτός επιστημονικής πραγματικότητας, προσδοκιών μας.

14 Μαΐου 2010

Λογοτεχνικές Απόπειρες

Για κάποιους λόγους ξεκίνησα το παρόν ιστολόγιο. Με τον καιρό τα πράγματα άλλαξαν. Καινούρια ενδιαφέροντα αναπτύχθηκαν απ' αυτήν την περιπέτεια. Μυήθηκα σε πράγματα και καταστάσεις που ποτέ δεν είχα φανταστεί στη ζωή μου. Σήμερα, λοιπόν, ξεκινώ ένα καινούριο ιστολόγιο. Λογοτεχνικές Απόπειρες το ονόμασα και το όνομά του τα περιέχει όλα. Αιτίες, ελπίδες, προσδοκίες. 

Αυτό δε σημαίνει πως θα εγκαταλείψω αυτόν τον χώρο. Απλώς διευρύνω τα ενδιαφέροντά μου.

10 Μαΐου 2010

Ιστορία και Web 2.0

Με τον Σωτήρη Τερζίδη παρουσιάσαμε στο  2ο Πανελλήνιο Εκπαιδευτικό Συνέδριο Ημαθίας μια δουλειά σχετικά με τη διδασκαλία της Ιστορίας με τη βοήθεια web 2.0 εργαλείων. Σας παραθέτω την παρουσίαση.

Ιστορία και Web 2.0
View more presentations from ellogosellogos.

Εδώ θα βρείτε τη θεωρητική θεμελίωση της παρουσίασης και τρία βίντεο για το τι πρέπει να κατασκευάσουν οι μαθητές: ένα για την ιστορική γραμμή, ένα για τον ιστορικό χάρτη και ένα για το βίντεο - ιστορική αφήγηση.

Και οι τρεις παραπάνω δουλειές των μαθητών δεν είναι ολοκληρωμένες.

1 Μαΐου 2010

Για τη γυναίκα μου, που φροντίζει τα κείμενά μου

Το κουδούνι. Διάλειμμα. Οι φωνές των παιδιών σκεπάζουν τα πάντα εκείνη την ώρα. Εκτός από τις σκέψεις μου. Δεν μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι. Τα πάντα σε φέρνουν στο νου μου. Την ώρα που περνώ από την τάξη σου, την πρώην τάξη σου, την ώρα που κατεβαίνω τις σκάλες, την ώρα που μπαίνω στο γραφείο. Η απουσία σου είναι εκεί. Σιωπηλή και με περιμένει. Το ομολογώ. Μου μιλούν οι άλλοι κι εγώ τους μιλώ, αλλά εσύ είσαι πάντα εκεί.

Είσαι εκεί και όταν ακούω πάλι το κουδούνι, είσαι εκεί και όταν ανηφορίζω τις σκάλες, είσαι εκεί και όταν περνώ από την τάξη σου, την πρώην τάξη σου, είσαι εκεί ακόμα και όταν μπαίνω στη δική μου, σ’ αυτή που δεν ήσουν ποτέ. Σπάνια εμφανιζόσουν, όπως τότε που είχες φέρει ένα θερμόμετρο για να μετρήσεις τη θερμοκρασία στη δική σου και στη δική μου τάξη. Ήθελες να διαπιστώσεις με επιστημονικό τρόπο ότι η τάξη σου ήταν πιο ζεστή από τη δική μου. Και μετά, αν δε με γελά το πέρασμα του χρόνου, αναρωτιόσουν γιατί συνέβαινε αυτό. Αν μόνο συνυπολόγιζες την παρουσία σου θα έβρισκες την αιτία.

Και το κουδούνι και πάλι χτυπά. Κι εγώ πάλι βγαίνω από την τάξη, κατεβαίνω τη σκάλα και μπαίνω στο γραφείο, πάντα μαζί σου…