28 Απριλίου 2010

Ο Δ.Γ. Μια αποτυχία μου

Υπάρχει ένα παιδί που μένει εδώ γύρω κοντά στο σπίτι μου. Δε μένει στα σπίτια που μένετε, δεν παίζει με τα παιχνίδια που παίξατε, δε φορά τα ρούχα που φοράτε. Αντίθετα, η ζωή του θα σας θυμίσει όλη την τραγικότητα της φιγούρας του Καραγκιόζη, χωρίς όμως την κωμική του πλευρά. Είναι σαν να βλέπεις έναν Καραγκιόζη αγέλαστο. Χωρίς τα αστεία του και τα χωρατά του. Χωρίς τα ατελείωτα πειράγματά του. Να βλέπεις μόνο τη δυστυχία του. Αντέχεται;

Υπάρχει ένα παιδί που το γνώρισα στην ενισχυτική και δεν το βοήθησα. Το ίδιο παιδί. Αυτό που αναφέρω παραπάνω. Προσπάθησα, δεν μπορώ να πω. Διάβασα και ειδική αγωγή, ενέπλεξα κι εγώ και ο δάσκαλός του κοινωνικούς λειτουργούς, υπηρεσίες, ειδικούς… Απέτυχα. Γιατί κουράστηκα, γιατί δεν ήθελε (κι όμως δεν ήθελε…), γιατί δε γινόταν, γιατί… γιατί… Σίγουρα κάποιοι θα μου πείτε: «Δεν μπορείς να τα βοηθάς όλα τα παιδιά. Δε γίνεται αυτό». Άλλοι θα αναφωνήσουν: «Ποιον, μωρέ, τον Δ.;».

Κι όμως, παρόλα αυτά, εξακολουθεί κάπου εκεί έξω να υπάρχει ένα παιδί που δεν το βοήθησα. Και να έχει μικρότερα αδέλφια…