13 Σεπτεμβρίου 2008

Δυσκολίες στο Σχολείο - Αντιμετώπιση

Όπως όλοι μας, έτσι και εγώ προβληματίζομαι για τον τρόπο αντιμετώπισης των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες ή άλλα ευρύτερα προβλήματα όπως ο αυτισμός, η νοητική καθυστέρηση κ.α. Το κεντρικό πρόβλημα είναι, κατά τη γνώμη μου, η ελλιπής μας επιμόρφωση σχετικά με την αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων. Όλοι μας ενδιαφερόμαστε και θέλουμε να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά, μας αποτρέπει όμως η απουσία των αναγκαίων γνώσεων από μέρους μας.

Διαβάζοντας από το Χρυσόστομο μια ανάρτηση σχετικά με τα wikis, σκέφτηκα πως η τεχνολογία αυτή θα μπορούσε να μας βοηθήσει προκειμένου να διαχειριστούμε καλύτερα αυτές τις περιπτώσεις. Έτσι, κατασκεύασα την ιστοσελίδα Δυσκολίες στο Σχολείο - Αντιμετώπιση (το χώρο τον παρέχει η εταιρεία wetpaint η οποία προβάλλει και τις διαφημίσεις της Google) με στόχο τη μεταξύ μας επικοινωνία. Σίγουρα κάπου στην Ελλάδα θα υπάρχουν εκπαιδευτικοί που θα έχουν αντιμετωπίσει με επιτυχία τις προαναφερόμενες δυσκολίες ή υπάρχουν ειδικοί που έχουν τις απαραίτητες γνώσεις ούτως ώστε να μας καθοδηγήσουν στο δύσκολο έργο μας. Η ιστοσελίδα στοχεύει στη συγκέντρωση αυτής της εμπειρίας σ’ ένα συγκεκριμένο χώρο και στην ελεύθερη πρόσβασή της απ’ όλους.

Η προσφορά σας μπορεί να είναι οτιδήποτε. Δειγματικές διδασκαλίες, δραστηριότητες, υλικό, θεωρητικές αναλύσεις. Ακόμα και αν δεν ξέρετε πολλά, μπορείτε να συνεισφέρετε με τις απορίες σας ή τη γνωστοποίηση της ιστοσελίδας σε άλλους που θεωρείτε ειδικούς. Το μόνο που απαιτείται είναι να προσέξετε ό,τι γράφετε να μην παραβιάζει τα πνευματικά δικαιώματα τρίτων.

7 Σεπτεμβρίου 2008

Πάσχος Μανδραβέλης και άτομα με ειδικές ανάγκες

Εύχομαι σ’ όλους καλή χρονιά!! Το καλοκαίρι τελείωσε. Για να δούμε τι θα μας προκύψει φέτος! Άλλη ανάρτηση είχα στο νου μου όλο το καλοκαίρι για να εγκαινιάσει τη νέα σχολική χρονιά, άλλη τελικά μου βγήκε.

Σ’ ένα από τα τελευταία άρθρα του ο Πάσχος Μανδραβέλης καυτηριάζει την απόφαση της Σάρας Πέιλιν, υποψήφιας αντιπροέδρου του Μακέιν, να αψηφήσει τη διάγνωση του προγεννητικού ελέγχου και να γεννήσει παιδί με σύνδρομο Down. Γράφει συγκεκριμένα ότι: «Η επιλογή της κ. Πέιλιν είναι θεμιτή, αν και κανείς δεν ρώτησε το παιδί. Αλλά επ’ ουδενί δεν μπορεί να είναι σεβαστή. Μια γυναίκα που καταδικάζει το αγέννητο παιδί της να ζήσει με αυτή την αθεράπευτη ασθένεια, δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο θαυμασμού για τη συνέπεια για τις αρχές της. Και ο Χίτλερ συνεπής σε όλες τις αρχές του υπήρξε. Ακόμη και στη χορτοφαγία».

Το παραπάνω κείμενο μου θύμισε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα για άτομα με ειδικές ανάγκες στην Πάτρα, τη Μέριμνα, που κάνει ομολογουμένως πολύ καλή δουλειά. Το είχα επισκεφτεί σαν φοιτητής στα πλαίσια των σπουδών μου και με είχε εντυπωσιάσει. Ωραίο περιβάλλον, καθαροί χώροι και κυρίως τα παιδιά αλλά και οι εκπαιδευτικοί απολάμβαναν την καθημερινή τους σχέση. Είδα ανθρώπους που δούλευαν με πάθος και πολύ μεράκι προσπαθώντας να μάθουν στα παιδιά να ζουν αυτόνομα και ευτυχισμένα. Αν όμως τα πράγματα εξελίσσονταν όπως θα ήθελε ο κύριος Μανδραβέλης, αυτές οι ευχάριστες αναμνήσεις δε θα υπήρχαν. Αυτά τα ανθρώπινα όντα δε θα είχαν δει ποτέ το φως του ήλιου και δε θα είχαν βιώσει ποτέ την ευτυχία. Για να είμαι ειλικρινής, αυτή η σκέψη δε μου άρεσε καθόλου. Δεν μπορώ να δεχτώ να μη γεννιούνται άνθρωποι επειδή δεν είναι τόσο ευφυείς όσο εμείς.

Κατανοώ βεβαίως πως τα πράγματα όσον αφορά τα άτομα με ειδικές ανάγκες δεν είναι ειδυλλιακά. Κάθε άλλο μάλιστα. Σε ένα άλλο ειδικό σχολείο που είχαμε πάει θυμάμαι ακόμα ένα χαστούκι δασκάλας σε μαθήτρια που έπεσε μπροστά μας. Γνωρίζω πολύ καλά από πρώτο χέρι τις αναρίθμητες δυσκολίες που συναντούν οι γονείς που ανατρέφουν παιδιά με αναπηρίες. Η ευκολία όμως στην καταφυγή της άμβλωσης μου προκαλεί μια δυσφορία. Αυτό μάλλον συμβαίνει επειδή βλέπω ένα λανθάνοντα ρατσισμό σ’ αυτήν την πρόταση. Στην πραγματικότητα δεν τους θέλουμε δίπλα μας, δεν τους ανεχόμαστε καν και γι’ αυτό προσφεύγουμε σε τέτοια μέτρα με μακροπρόθεσμο στόχο την εξάλειψή τους. Φυσικά, κανείς δε θέλει να έχει οποιουδήποτε είδους αναπηρίες και αν καταφέρουμε να τις εξαφανίσουμε τόσο το καλύτερο. Το θέμα είναι όμως πως η έκτρωση δε θεραπεύει την ασθένεια αλλά αφανίζει τον πάσχοντα, χωρίς φυσικά να τον ρωτά. Εξάλλου, πολλά από τα προβλήματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες ανακύπτουν από μας. Λόγου χάρη, μπορεί ένας κωφός σήμερα να παρακολουθήσει τηλεόραση; Τόσο δύσκολο είναι να μπαίνουν υπότιτλοι και στις ελληνικές ταινίες; Είναι πραγματικά ακατόρθωτο στις ειδήσεις να υπάρχει και κάποιος διερμηνέας της νοηματικής γλώσσας; Αν μη τι άλλο, θα μπει και μια τάξη στους τηλεοπτικούς διαλόγους. Ας αφήσω τέλος ασχολίαστη την ελλιπέστατη εκπαιδευτική και επαγγελματική στήριξη που τους προσφέρει η χώρα μας, λες και τη δικαιούνται λιγότερο από τους άλλους.

Εν κατακλείδι, όπως σε μια χώρα που μαστίζεται από λιμό δεν σκοτώνουμε τα αγέννητα μωρά αλλά επιχειρούμε να εξαλείψουμε τη σιτοδεία, έτσι και στα άτομα με αναπηρίες προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε με κάθε μέσο την αυτονομία τους, την απαραίτητη δηλαδή προϋπόθεση για την εξασφάλιση της ευδαιμονίας τους.

Υστερόγραφο:

Εννοείται πως δεν είμαι κατά του προγεννητικού ελέγχου ή των αμβλώσεων. Αλλά δεν καταδικάζω και έναν άνθρωπο επειδή επέλεξε να γεννήσει ένα τέτοιο παιδί. Είναι δικαίωμά του και υποχρέωσή μας να στηρίξουμε αυτό το παιδί όπως και όλα τα άλλα.