11 Ιουλίου 2008

Μπαμπινιώτης και νέα αναλυτικά προγράμματα

Πριν από κάποιες μέρες είχα διαβάσει στην ιστοσελίδα www.alfavita.gr πως επικεφαλής της επιτροπής για τα νέα σχολικά προγράμματα μπήκε ο επίτιμος καθηγητής Γιώργος Μπαμπινιώτης (όλο το άρθρο εδώ). Κοιτάζοντας το βιογραφικό του διαπίστωσα πως, μεταξύ άλλων λιγότερων σχετικών δραστηριοτήτων με την εκπαίδευση, έχει ασχοληθεί με τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, ενώ ήταν πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και είναι πρόεδρος της φιλεκπαιδευτικής εταιρείας.

Ε, και; Αρκούν αυτές οι δραστηριότητες, και όλες οι υπόλοιπες οι σχετικές με τη γλωσσολογία, για να τεθείς επικεφαλής ενός τέτοιου εγχειρήματος; Από πότε εξασφαλίζουν βαθιά γνώση της σύνταξης των αναλυτικών προγραμμάτων κάποια κείμενα σχετικά με τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας; Γιατί δεν τίθενται επικεφαλής άτομα από παιδαγωγικά τμήματα που οι ερευνητικές τους δραστηριότητες εντάσσονται στο χώρο της μελέτης των αναλυτικών προγραμμάτων και της συγκριτικής παιδαγωγικής; Αν το υπουργείο αύριο σχεδιάσει μια καινούρια γραμματική, θα μπει επικεφαλής ένας δάσκαλος, επειδή κάθε μέρα διδάσκει γραμματική; Προφανώς όχι. Γιατί τότε μπαίνει επικεφαλής ενός καθαρά παιδαγωγικού εγχειρήματος κάποιος γλωσσολόγος;

Τα παραπάνω ερωτήματα φυσικά δεν αποτελούν μια προσωπική επίθεση στον κύριο Μπαμπινιώτη. Ο άνθρωπος θα μπορούσε να βοηθήσει από άλλη θέση π.χ. συμμετέχοντας ενεργά στη σύνταξη των αναλυτικών προγραμμάτων της γλώσσας, πλαισιωμένος φυσικά και από άλλους επιστήμονες άλλων ειδικοτήτων.

Το μεγάλο πρόβλημα που βλέπω εδώ είναι πως το υπουργείο έχει καθηλωθεί ακόμα στην αριστοτέλεια άποψη παιδείας. Πιστεύει δηλαδή πως καλός εκπαιδευτικός είναι αυτός που κατέχει άριστα το αντικείμενο διδασκαλίας του. Όμως, όπως ο Αριστοτέλης ξεπεράστηκε στη Φυσική (βλέπε Νεύτωνα), έτσι ξεπεράστηκε και στην παιδαγωγική επιστήμη. Για να διδάξεις, σε οποιαδήποτε βαθμίδα της εκπαίδευσης, πρέπει να γνωρίζεις όχι μόνο το τι αλλά και το πώς. Το πώς δε, είναι σαφώς πολυπλοκότερο και πιο ενδιαφέρον από το τι.
Δυστυχώς οι αρμόδιοι, παρά τις όποιες βαρύγδουπες εξαγγελίες τους, αδυνατούν ακόμα να το κατανοήσουν.

Το ζήτημα φυσικά είναι ευρύτερο και αγγίζει και το επαγγελματικό μας κύρος. Αλλά γι’ αυτό θα επανέλθω με άλλη ανάρτηση.

6 Ιουλίου 2008

Κι άλλο υλικό από το Γιώργο

Με αφορμή την προηγούμενή μου ανάρτηση ο συνάδελφος Γιώργος έστειλε το παρακάτω σχόλιο:


"Μια καλή προσπάθεια είναι της παρέδρου του ΠΙ της κ. ΚΟυλουμπαρίτση "Κουλουμπαρίτση, Α. (2003). Η κατανόηση στο Αναλυτικό Πρόγραμμα στα Σχολικά Βιβλία και στη Σχολική Πράξη. Αθήνα: Γρηγόρης.". Δυστυχώς στα ελληνικά δεν έχουμε πολλές δουλειές (είναι μέσα στα σχέδια της ομάδας της κ. Παντελιάδου από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Βόλου, στην οποία ανήκω να γραφτούν κάποια πρακτικά πράγματα). Για μια πρόχειρη ματιά δείτε κάποιες παλιότερες δουλειές

http://super.education.googlepages.com/strategy_mbotsas.ZIP

http://vchristinakis.googlepages.com/protokola_mbotsas.zip

http://super.education.googlepages.com/gnostika_metagnostika_teen_mbotsas.ZIP

Όσο για ξένη βιβλιογραφία (στο χώρο της κατανόησης που είναι και το διδακτορικό μου) ένα καλό βιβλίο είναι των Cathy Collins Block & Michael Pressley (2002) Comprehension instruction - Research based best practices, Guilford Press."

3 Ιουλίου 2008

Βιβλία σχετικά με τη διδασκαλία κατανόησης κειμένων

Για όποιον ενδιαφέρεται να βελτιώσει την αναγνωστική κατανόηση των μαθητών του, δεν έχω παρά να προτείνω δύο εξαιρετικά βιβλία, που μάλλον δεν πρέπει να έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά:

α) Το Mosaic of Thought: The Power of Comprehension Strategy Instruction 2nd edition της Ellin Oliver Keene και της Susan Zimmermann

β) και το Reading with Meaning της Debbie Miller.

Το δεύτερο το έχω ήδη διαβάσει, ενώ το πρώτο το διαβάζω τώρα. Πραγματικά καλύπτουν ένα μεγάλο κενό της ελληνικής εκπαίδευσης. Το μεγάλο τους προσόν, γι' αυτό και τα προτείνω άλλωστε, είναι πως είναι γεμάτα με δειγματικές διδασκαλίες που επεξηγούν λεπτομερέστατα τη θεωρία.

1 Ιουλίου 2008

Η τεμπελιά των μαθητών είναι ένας απλός μύθος

Με αφορμή το πρώτο σχόλιο του gazaka στην ανάρτηση του Γιάννη Οι παραπεμπόμενοι έγραψα ένα σχόλιο το οποίο αποφάσισα να αναδημοσιεύσω και εδώ.


"Μάλλον δεν κατάλαβες τι γράφει ο Γιάννης. Δεν αποτυγχάνει κάποιος επειδή είναι τεμπέλης. Κανείς μαθητής δε θέλει να χαρακτηρίζεται από το εκπαιδευτικό σύστημα αποτυχημένος. Πίσω από κάθε αποτυχία βρίσκεται κάποιος λόγος. Ο συνηθέστερος, κατά τη γνώμη μου, είναι η μειωμένη αυτοαποτελεσματικότητα που συνυπάρχει με μαθησιακές δυσκολίες, ΔΕΠ-Υ, προβλήματα συμπεριφοράς, χαμηλό μορφωτικό ή\και οικονομικό επίπεδο κ.α. Δυστυχώς, η κοινωνία μας -και όχι μόνο η εκπαίδευσή μας- αντί να βοηθά αυτά τα παιδιά τα καταδικάζει φορτώνοντάς τους ευθύνες που δεν τους αναλογούν.

Τι φταίει ένα εξάχρονο αν μεγαλώνει σ' ένα γονεϊκό περιβάλλον που μισεί την ανάγνωση; Τίποτα, θα μου πεις, όμως το παιδί θα πληρώσει το κόστος αυτής της κατάστασης.

Τι φταίει ένα παιδί που το μόνο του ελάττωμα στο νηπιαγωγείο ήταν ότι δυσκολευόταν να μάθει ένα ποίημα με ρίμα απέξω; Τίποτα, θα μου απαντήσεις πάλι, όμως θα είναι το ίδιο παιδί που, αν είναι τυχερό και παραπεμφθεί στο ΚΔΑΥ, θα διαγνωστεί με δυσλεξία. Τι σημαίνει δυσλεξία στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα; Θα έρθει στο γυμνάσιο και στην καλύτερη των περιπτώσεων δε θα μπορεί να διαβάσει.

Πιστεύω πως κάποτε πρέπει να καταλάβουμε πως η τεμπελιά είναι ένας απλός παιδαγωγικός μύθος."